ما بارها از حوزه‌های مختلف زبان صحبت می‌کنیم. چیزی را در حوزه‌ی صرف می‌بینیم و چیزی را در حوزه‌ی نحو و چیز دیگری را در حوزه‌ی واج‌شناسی و باز چیزی دیگر را در حوزه‌ی معنی. حتی وقتی نظریه‌ی زبانی می‌دهیم ترتیب اعمال قواعد این حوزه‌ها را معلوم می‌کنیم.

اما آیا واقعا وقتی حرف می‌زنیم و می‌نویسیم همه‌ی این‌ها جداجدا و به ترتیب دارند عمل می‌کنند و آن قدر سریع هستند که ما حس نمی‌کنیم؟ یا اصلا ماجرا چیز دیگری است و ما سوی ترکستان می‌تازیم؟