ابن جنی، نحوی عرب‌زبان متولد ۳۲۲ ه‍ ق در تعریف زبان نوشته است:

زبان آواهایی است که هر جامعه‌ای با آن منظور خود را می‌رساند.

نزدیک ۱۱۰۰ سال از نوشتن این جمله گذشته و هنوز بسیاری از مدعیان، به دو خصلت آوایی بودن و اجتماعی بودن زبان توجه نمی‌کنند.

این نابغه حتی در خطاهایش نیز تحسین‌برانگیز است. او در کتابش الخصائص نظریه‌ای را طرح کرد که بعدها به اشتقاق اکبر معروف شد. مطابق این نظریه شش جای‌گشت مختلف یک ریشه‌ی ثلاثی همه به معنای واحدی مربوط بودند. مثلا:

ق و ل - ق ل و - ل ق و - ل و ق - و ق ل - و ل ق

اگر معناداری آواها نظریه‌ای درست می‌بود، این نظریه‌ی ابن جنی می‌توانست بنیان محکمی داشته باشد.