فارسی‌زبانان وقتی واکه‌ی /a/ را بعد از هم‌خوان /k/ تلفظ کنند، هم‌خوان را دمیده تلفظ می‌کنند: /kha/. این ربطی به این ندارد که آنچه تلفظ می‌کنند جزئی از یک ساختار دستوری باشد یا غیر دستوری، معنادار باشد یا نه، و هر چیزی از این دست. مثلا:
۱. کارم داشتم.
۲. زیاد نمی‌توانی بخوری؟ کام بخور.
۳. کاکاشاپاکاکانتانیکا.
۴. کاش می‌دانستی.
این تنها محدود به همین دو آوا و همین زبان نیست. قاعده‌های واجی هر زبان، مستقل از دستور و معنا بر روی آواها عمل می‌کنند.
تنها استثنایی که می‌توان نام برد، بعضی دش‌واژه(taboo)ها هستند که به اقتضای دش‌واژه بودن جور دیگر تلفظشان می‌کنند.