کارل مانهایم در جامعه‌شناسی نابغه‌ی عجیبی است. با دوران خودش متفاوت است و نکاتی می‌بیند که دیگران نمی‌بینند. «یادداشت‌هایی در جامعه‌شناسی فرهنگ» او در سال ۱۹۵۶ چاپ شد. در این کتاب در مقاله‌ی «دمکراتیک کردن فرهنگ» می‌گوید «یک روند دمکراتیک نه تنها در سیاست، که در زندگی فکری و فرهنگی به عنوان یک کل، تقدیر اجتناب‌ناپذیر ما است.»
پس از بیش از نیم قرن، ما هنوز نتوانسته‌ایم ساز و کاری مناسب کار علمی بیابیم که از ساز و کار پایگانی فعلی دمکراتیک‌تر باشد و بتواند همین قدر یا بیش‌تر کارایی داشته باشد.
من تنها یک نهاد آموزشی می‌شناسم که به این توقع مانهایم از زندگی فکری و فرهنگی نزدیک است و ساختاری نسبتا دمکراتیک دارد: زبان.