زبان و حواشی آن

این که گروهی می‌نویسند «دسته منو گرفت» یا مثلا «اون کتاب برایه منه» نشان‌دهنده‌ی این گرایش است که می‌خواهند تا حد امکان چیزی را که می‌گویند و می‌شنوند مکتوب کنند. شاید حتی نشان‌دهنده‌ی این باشد که نمی‌خواهند یا نمی‌توانند نقش دستوری‌ای را به چیزی که در نوشتن نمی‌بینندش بدهند.

در برابرشان گروهی دیگر نیز هستند. کسانی که می‌نویسند «هل داد من» یا «یارو خیلی خر». این‌ها هم گرایش دارند به این که قاعده‌ی ننوشتن صدای پایانی را تعمیم بدهند و استثناها را حذف کنند.

این نشان می‌دهد که قواعد نوشتن صداها(ی پایانی) در زبان فارسی پیچیده‌تر از تحمل گروهی از فارسی‌زبانان شده و خوب است پیش‌نهادهای عملی و مفیدی برای جای‌گزینی یافت.