بارها تحقیر غیرمستقیم، مستقیم یا حتی گزنده‌ی کسانی را شنیده‌ام که سنجش کمی را بی‌ارج و بی‌ارزش می‌دانند و کیفیت را بر کمیت برتری می‌دهند.
از قصه‌گویی و کلمه‌بافی که بگذریم، چیزی که آن‌ها کیفیت می‌نامندش، چون معیاری برای سنجش ندارد، در حد قضاوت‌های شهودی و پرخطر باقی می‌ماند، اما کمیت قابل سنجش است و به همین دلیل یافتن خطاها و تصحیح تناقض‌های سیستمی که قابل سنجش کمی است، ممکن‌تر و عملی‌تر است.
در زبان‌شناسی از سوسور تا چندی پیش، عملا مجبور بودیم به قضاوت شمی و حرف‌های کیفی بسیار بیش از عدد و رقم بپردازیم، امروز زبان‌شناسی پیکره‌ای با بهره گرفتن از نرم‌افزار و سخت‌افزار روزآمد، وضع را عوض کرده است.
پ ن: عنوان مطلب و ایده را از عنوان مطلبی که در لینک‌های کناری می‌توانید بیابید وام گرفته‌ام، اما محتوا تقریبا کاملا بی‌ربط است.