زبان و حواشی آن

سال‌ها پیش، پدر و مادرهایی که می‌خواستند علاقه‌ی فرزندشان را به خوراکی‌ای نشان بدهند، از دو واژه‌ی «عاشق» و «قاتل» استفاده می‌کردند:

- محسن ما که عااااااااشق بادومه.

- این سعید پدرسوخته قاتل بیسکویت مادره.

در دومی انگار تأکید بر این بود که «قاتل» چیزی از خوراکی مورد علاقه‌اش باقی نمی‌گذارد در حالی که «عاشق» ممکن بود به قول معروف «تهش را در» نیاورد.

این روزها - نه بر اساس آمار که تنها بر اساس شنیده‌ها و حس شخصی خودم این را می‌گویم - انگار مردم کم‌تر از علاقه‌ی فرزندانشان به خوراکی‌ها حرف می‌زنند و اگر هم حرف بزنند از کلمه‌های آرام‌تری برای توصیف این علاقه استفاده می‌کنند.